Ile zarabia lekarz? Sprawdź aktualne stawki w Polsce

Zarobki lekarzy w Polsce są silnie zróżnicowane – mediana dla specjalisty na kontrakcie sięga prawie 25 000 zł brutto, ale rekordziści potrafią miesięcznie otrzymywać ponad 300 000 zł. Rzeczywista pensja zależy od formy zatrudnienia, liczby dyżurów i sumowania kontraktów z kilku szpitali. Poznaj konkretne stawki z raportów AOTMiT, dane z publicznych placówek i zaktualizowane od lipca 2026 roku ustawowe minima.

Dlaczego dane o zarobkach lekarzy są tak rozbieżne?

Główną przyczyną rozbieżności w podawanych kwotach jest łączenie przez medyków kilku form zarobkowania jednocześnie. Lekarz pracujący rano na etacie, po południu w prywatnej przychodni, a nocą na dyżurze osiąga przychód sumaryczny, a nie pojedynczą pensję. Instytucja zbierająca dane o wynagrodzeniach – Agencja Oceny Technologii Medycznych i Taryfikacji – do niedawna widziała wyłącznie wypłaty z pojedynczej umowy w danym szpitalu.

Obecnie około 73 proc. specjalistów rozlicza się z podmiotami leczniczymi na podstawie kontraktów cywilnoprawnych. Umowa o pracę dotyczy zaledwie jednej czwartej tej grupy. Ta struktura sprawia, że zestawianie samego wynagrodzenia zasadniczego z etatu z fakturami za kontrakt wprowadza w błąd – kwoty obejmują zupełnie inny zakres pracy i kosztów.

Jak wygląda mediana i rozkład zarobków według AOTMiT?

Z danych Agencji za luty 2026 roku wynika, że mediana zarobków lekarza specjalisty na kontrakcie to 25 595 zł brutto. Dla osób na etacie wskaźnik ten sięga 23 666 zł brutto. Różnica między przeciętnym kontraktowcem a etatowcem nie jest więc dramatyczna – prawdziwe dysproporcje pojawiają się na krańcach rozkładu.

Kilkadziesiąt osób na umowie o pracę otrzymuje powyżej 85 000 zł miesięcznie, podczas gdy na kontraktach w przedziale 100 000–300 000 zł znajduje się 431 lekarzy.

Największa grupa kontraktów – 10 327 umów, czyli 20,6 proc. – mieści się w widełkach 10 000–15 000 zł brutto. Jednak po zsumowaniu kontraktów z kilkoma placówkami całkowity miesięczny przychód tych samych osób może być wyraźnie wyższy. Wśród etatowców najliczniej reprezentowany jest przedział 15 000–20 000 zł brutto, do którego należy niemal jedna czwarta specjalistów zatrudnionych w tej formie.

Lekarz bez specjalizacji również osiąga zróżnicowane stawki. Mediana na kontrakcie wynosi 18 070 zł brutto, a średnie wynagrodzenie etatowe w tej grupie oscyluje wokół 18 355 zł brutto. Połowa osób zatrudnionych na kontrakcie w ogóle lokuje się między 15 000 a 25 000 zł miesięcznie, co pokazuje, że opisywane w mediach kwoty powyżej 100 000 zł dotyczą wąskiej grupy.

Którzy lekarze i w jakich placówkach zarabiają najwięcej?

Szczytowe wynagrodzenia są niemal zawsze powiązane z wąskimi, wysoko wycenianymi procedurami oraz deficytem kadrowym w danej specjalizacji. W województwie wielkopolskim, w Wojewódzkim Szpitalu Zespolonym im. Ludwika Perzyny w Kaliszu, czterech medyków osiągnęło w 2025 roku łączne miesięczne przychody brutto przekraczające 250 000 zł. Suma ta powstała z połączenia umowy o pracę, kontraktów cywilnoprawnych i dyżurów. Na Mazowszu z kolei odnotowano przypadek medyka na kontrakcie w Specjalistycznym Szpitalu Wojewódzkim w Ciechanowie, który miesięcznie otrzymywał 316 079 zł netto.

Lista płac z “Gazety Wyborczej” – umowy o pracę

Dziennikarze przez kilka tygodni zbierali jawne informacje z publicznych szpitali. Poniższe kwoty brutto pokazują, jak wyglądały pensje lekarzy na etacie w różnych regionach:

• 31 973 zł – lekarz z pierwszym stopniem specjalizacji w szpitalu podległym marszałkowi mazowieckiemu,
• 41 866 zł – oddział pediatrii w Szpitalu Wojewódzkim im. Jana Pawła II w Bełchatowie,
• 44 008 zł – maksymalna pensja lekarza lub dentysty w Wojewódzkim Szpitalu Specjalistycznym nr 2 w Jastrzębiu-Zdroju,
• 60 336 zł – oddział nefrologii w Szpitalu Wojewódzkim im. Jana Pawła II w Bełchatowie,
• 89 727,59 zł – anestezjolog w jednym ze szpitali miejskich w Warszawie,
• 134 000 zł – lekarz w Wielospecjalistycznym Szpitalu w Nowej Soli.

Kontrakty i stawki godzinowe z publicznych szpitali

Dla większości kontraktowców placówki podawały “Gazecie Wyborczej” stawkę godzinową, a nie finalną kwotę umowy. Mimo to część szpitali ujawniła pełne miesięczne wartości, z których wyłania się obraz rzadkich, ale stabilnie wysokich przychodów:

• 101 710 zł – anestezjolog w Wielospecjalistycznym Szpitalu Wojewódzkim w Gorzowie Wielkopolskim,
• 125 043 zł – specjalista w Wojewódzkim Szpitalu Specjalistycznym nr 3 w Rybniku,
• 133 710,68 zł – kardiolog w jednym z warszawskich szpitali miejskich,
• 151 097 zł – oddział urologii w Szpitalu Wojewódzkim im. Jana Pawła II w Bełchatowie,
• 172 755 zł – specjalista w Wojewódzkim Szpitalu Specjalistycznym nr 2 w Jastrzębiu-Zdroju,
• 216 185 zł – neurochirurg w Uniwersyteckim Szpitalu Klinicznym nr 4 w Lublinie.

Krakowskie placówki również udostępniły szczegółowe dane. W Szpitalu im. Narutowicza w Krakowie kontrakty specjalistów wahały się od 21 500 zł do 84 600 zł brutto, a etatowcy otrzymywali do 62 800 zł. W Szpitalu im. Żeromskiego w Krakowie w położnictwie i ginekologii odnotowano miesięczną pensję sięgającą 75 000 zł brutto, a w kardiochirurgii kontrakt wyceniono na 66 600 zł.

Od czego zależy rozpiętość wynagrodzeń?

Pojedyncza stawka godzinowa lub kwota z przelewu często mówi mniej niż liczba przepracowanych godzin i rodzaj procedur. Lekarz anestezjolog Damian Patecki ujawnił, że jego kontrakt w publicznym systemie opiewa na 300 zł za godzinę przy pracy z dziećmi na intensywnej terapii. Miesięcznie realizuje od 50 do 100 godzin, natomiast łącznie z sektorem prywatnym pracuje przeciętnie 160 godzin. Bez tego połączenia przychód byłby znacznie niższy.

Z danych Agencji wynika, że liczba medyków osiągających miesięcznie ponad 100 000 zł może wzrosnąć z obecnie szacowanych 1,2 proc. kontraktów do 5–10 proc. całej grupy, gdy zsumuje się wszystkie umowy danej osoby.

Na drugim biegunie znajdują się lekarze na części etatu bez dyżurów. Dr n. med. Marcin Socha z Uniwersyteckiego Centrum Klinicznego WUM pokazał przelew na 4621,40 zł za pół etatu. Taki poziom wynagrodzenia zasadniczego przy braku nocnych i świątecznych dodatków jest typowy i drastycznie różni się od sum wykazywanych przez kontraktowców pracujących 300-400 godzin miesięcznie.

Jak zmieniły się ustawowe minima od lipca 2026 roku?

Ustawa o najniższym wynagrodzeniu w ochronie zdrowia narzuca rosnące co roku widełki. Od 1 lipca 2026 roku podstawa pensji lekarza specjalisty na etacie nie może być niższa niż 12 910,16 zł brutto. Lekarz bez specjalizacji otrzymuje co najmniej 10 595,24 zł, a stażysta – 8458,38 zł. Pielęgniarka z tytułem magistra i bez specjalizacji ma zagwarantowane 9081,63 zł.

Są to kwoty zasadnicze – nie uwzględniają dodatku stażowego, odpraw, wynagrodzeń za dyżury nocne i świąteczne ani zapisów wewnętrznych regulaminów. W praktyce finalna pensja etatowa jest od nich wyższa. Przeciętny lekarz specjalista na umowie o pracę i tak dostaje średnio 24 044,76 zł brutto, a najlepiej opłacana ćwiartka przekracza 29 030,77 zł.

Dlaczego szpitale ujawniają tylko część danych?

Mimo że pensje ze środków publicznych podlegają zasadzie jawności, wiele placówek zasłania się tajemnicą przedsiębiorstwa lub po prostu ignoruje wnioski. Prezes Sieci Obywatelskiej Watchdog Polska przypomina, że kontrakty ordynatorów i kierowników klinik są jawne, a dla pozostałych stanowisk szpital powinien podawać przedziały kwotowe. Szpital Miejski w Gliwicach odmówił ujawnienia wysokości kontraktów właśnie z powołaniem się na tajemnicę przedsiębiorstwa.

Dyrektorzy szpitali przyznają anonimowo, że tylko w jednej placówce trzynastu lekarzy przekracza 100 000 zł, a pensja jednego sięga prawie 200 000 zł.

W niektórych podmiotach koszty wynagrodzeń pochłaniają skrajnie wysoki odsetek budżetu. Zdarzają się szpitale, w których na płace przeznacza się ponad 106 proc. przychodów, co prowadzi do stałego zadłużania się. Resort zdrowia dąży do tego, by wskaźnik ten nie przekraczał 60–70 proc., jednak deficyt specjalistów w małych ośrodkach wymusza oferowanie stawek porównywalnych z dużymi miastami.

Równocześnie nie funkcjonują klauzule zakazu konkurencji. Krakowskie szpitale nie prowadzą nawet ewidencji dodatkowych miejsc pracy swoich lekarzy, co utrudnia oszacowanie ich łącznych przychodów. Ministerstwo Zdrowia pracuje nad nowelizacją, która pozwoli AOTMiT analizować zarobki medyków z użyciem numeru PESEL i sumować kontrakty z różnych placówek.